هم او را بخوانيد ميشنود . باب چهل و هشتم در فقر و فضيلت و حسن عاقبت آن فقير بودن ( نه بطورى كه محتاج مردم باشد ) خود فضيلتى است كه اغنيا آن فضيلت را ندارند و شاهد بر فضيلت فقرا بر اغنيا گفتار رسول خدا صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم است كه ميفرمود : فقراء پيش از اغنياء داخل بهشت ميشوند به نصف روز آن عالم و نصف آن روز به قدر پانصد سال دنيا است . و مرويست از حضرت صادق عليه السّلام كه فقراء مؤمنين سير ميكنند در باغهاى بهشت پيش از اغنياء مدت چهل سال ، و بعد از آن فرمود براى شما مثلى ميزنم ( تا براى شما بهتر معلوم گردد و يقين كامل حاصل شود ) ، جز اين نيست كه مثل اين يعنى داخل شدن فقرا پيش از اغنياء ببهشت مثل دو كشتى است كه به ده‌يك‌گيرى ( مأمور ماليات ) برسد ، چون نظر كند بيكى از آنها و آن را خالى و بىمتاع بيند گويد اين كشتى را ببريد ، و چون بكشتى ديگر نظر كند آن را پربار و متاع بيند گويد نگاه داريد تا من به حساب آن برسم . و فرمود : چون روز قيامت شود دو بنده مؤمن را كه هر دو از اهل بهشت باشند از براى حساب باز خواهند داشت ، يكى فقير و ديگرى غنىّ ، پس آن بندهء فقير گويد پروردگارا از چه چيز از من حساب ميخواهند ، قسم بعزّت تو خدا يا خود ميدانى كه متولّى حكومتى نشده‌ام و رياستى نداشته‌ام كه در آن عدل يا جور و ظلم كرده باشم ، و نيز به من مال نداده بودى كه حق آن ( يعنى خمس و زكات و امثال آن ) را